Lech Dyblik. Gitara, zachrypnięty głos, żargon odeskich kryminalistów, osobowość.
„Pieśniami rosyjskiego półświatka zająłem się po tym, jak w Rostowie nad Donem jacyś gorliwi policjanci zamknęli mnie do pudła”
„Okazało się, że byłem łudząco podobny do Lochy Skripaczewa poszukiwanego listem gończym. Po dwóch dniach wypuścili mnie, gdyż stwierdzili, że nie mam stosownych tatuaży. Tam usłyszałem te piesni po raz pierwszy”.
Teatr-A „Pasja”.
Jest jedynym w Polsce zawodowym, autorskim, offowym, muzycznym teatrem religijnym.
Stara się łączyć popularny język teatru muzycznego z doświadczeniem europejskiej awangardy teatralnej, sięga do polskiej kultury ludowej.
Łączy autorskie teksty z tekstami biblijnymi lub staropolskimi, czerpie z dorobku literackiego innych kultur, inspiruje się muzyką i choreografią tańców ludowych.
„Pasja” czerpie inspirację ze średniowiecznych misteriów wielkopostnych, ale posługuje się też jednocześnie językiem teatru współczesnego-ekspresyjnego, odwołującego się do prawdy emocji i doznań.
Dzieci nie są aktorami. Spontanicznie, z naiwnością i wiarą dziecięcą, stały się świadkami przedstawianej Męki Chrystusowej.
Jest to niezwykła podróż w świat chrześcijańskiej wiary i wielowiekowej tradycji.
„Pasja” wymyka się jednoznacznej klasyfikacji. Zarówno twórcy, jak i widzowie zgadzają się, że jest to coś więcej niż tylko spektakl teatralny.
Jeden z wieczornych koncertów, na zakończenie...
Płonący anioł z teatru ognia.
