Porto - most Luisa I. Najstarsze informacje o mieście pochodzą z V wieku. Od ówczesnej nazwy miasta wywodzi się nazwa całego kraju: po łacinie Portus Cale (czyli "Port Cale") wkrótce przeniosło się na całe wówczas hrabstwo, zaś miasto straciło drugi człon i od tej pory jest to Porto. W XIX wieku do miasta trafiła epoka przemysłowa. Wizerunkiem tego okresu jest interesujący, dwupoziomowy most Don Luis I nad Douro, zaprojektowany przez belgijskiego inżyniera Teofila Seyriga, ucznia Gustave'a Eiffla. Zaprojektowany został na cześć Ludwika I. Sam Gustave Eiffel zaprojektował pobliski jednopoziomowy most kolejowy Maria Pia (dziś nieczynny), który służył Seyringowi jako przykład.
Porto - degustacja wina Porto
Porto - w tle charakterystyczna wieża kościoła Clérigos.
Coimbra - najstarszy uniwersytet w kraju, założony w 1290. Coimbra to zarazem była stolica Portugalii i najważniejszy ośrodek życia akademickiego w tym państwie.
Tomar - akwedukt, Tomar słynie też z położonego tu zespołu klasztornego Convento de Cristo, portugalskej siedziby Templariuszy i Zakonu Chrystusowego. Klasztor ten w 1983 roku został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Tomar - oprócz wspomnianego klasztoru do najważniejszych zabytków zalicza się XVII-wieczny ratusz, manueliński kościół Sao Joao Baptista z zabytkową dzwonnicą oraz XV-wieczna synagoga, w której obecnie mieści się muzeum.
Fatima - sanktuarium Maryjne. Już od roku 1927 przybywały do Fatimy zbiorowe pielgrzymki z innych krajów. W 1917 troje pasterzy z Fatimy - Francisco i Jacinta Marto oraz Lucia dos Santos - ogłosiło, że objawiła im się Matka Boska i przekazała trzy tajemnice fatimskie. W latach 1928–1953 w miejscu objawień wzniesiono bazylikę Matki Bożej Różańcowej, tam też jest pochowana trójka pastuszków.
Batalha - klasztor, Batalha została założona wraz z ufundowaniem Klasztoru Matki Boskiej Zwycięskiej (Mosteiro de Santa Maria da Vitória) przez króla Portugalii Jana I w podzięce za cudowną interwencję Matki Boskiej i zwycięstwo nad Hiszpanami w bitwie pod Aljubarrotą ("batalha" znaczy po portugalsku "bitwa"). Klasztor Matki Boskiej Zwycięskiej (port. Convento de Santa Maria da Vitória), zwany często Klasztorem w Batalha, to jeden najwspanialszych przykładów architektury i sztuki gotyku w Portugalii. W roku 1983 wpisany został na listę światowego dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego UNESCO.
Batalha - klasztor. Wielki projekt architektoniczny, jakim była budowa klasztoru, służył przede wszystkim demonstracji królewskiej potęgi. Stał się symbolem zapoczątkowanej przez Jana I dynastii Aviz i nowej epoki w historii Portugalii. Klasztor uważany jest za wzorcowy przykład połączenia architektury angielskiego gotyku i elementów rodzimego stylu manuelińskiego.
Batalha - klasztor. Nie wszystkie budynki klasztoru się zachowały. W roku 1808 i 1810 klasztor był zajmowany przez wojska napoleońskie. Został splądrowany, a w roku 1810 podłożono ogień. Spłonęły dormitoria i biblioteka. Zniszczonych budynków nigdy nie odbudowano, a w czasie prac restauracyjnych rozebrano pozostałości ścian. Nie zachował się też kościółek Santa Maria-a-Velha, zwany również Starym Kościołem (Igreja Velha), który służył dominikanom w czasie, gdy trwały jeszcze prace przy budowie klasztoru.
Lisbona - widok na Most 25 Kwietnia. W VIII wieku miasto zostało zajęte przez Maurów z Afryki północnej i nazwane Lishubną. W 1147 roku została zdobyta przez krzyżowca i pierwszego władcę Portugalii, Alfonsa I Zdobywcę (Dom Afonso Henriques). Pierwszym biskupem Lizbony został angielski krzyżowiec Gilbert z Hastings. W 1255 roku król Alfons III przeniósł stolicę Portugalii z Coimbry do Lizbony. W 1290 powstał w Lizbonie uniwersytet. W okresie wielkich odkryć geograficznych z jej portu Belém, wyruszyło wiele wypraw morskich. 26 stycznia 1531 roku miasto zostało dotknięte przez trzęsienie ziemi - zginęły tysiące jego mieszkańców. W dzień Wszystkich Świętych 1755 miało miejsce kolejne potężne trzęsienie ziemi (9 stopni w skali Richtera, które pochłonęło ok. 60 000 ofiar i praktycznie zrujnowało Lizbonę
Torre de Belém (Wieża Betlejemska) – militarna budowla stojąca na jej zachodnim przedmieściu Belém, nieopodal Klasztoru Hieronimitów, u ujścia Tagu do oceanu. Jedna z największych atrakcji turystycznych stolicy Portugalii. Wybudowano ją z polecenia portugalskiego króla Manuela I Szczęśliwego w latach 1515 - 1520. Wieżę zaprojektował Fernando de Arruda i uchodzi ona za jedyną zachowaną do dziś budowlę wzniesioną całkowicie w tzw. stylu manuelińskim. Postawiona w epoce wielkich odkryć geograficznych, wieża pełniła rolę strażnicy lizbońskiego portu, stała się symbolem morskiej potęgi Portugalii. W wyniku trzęsienia ziemi z 1755 budowla przeniesiona została ze środka rzeki w obecne miejsce. W 1833 przez dwa miesiące był tu więziony generał Józef Bem, twórca Legionu Polskiego w Portugalii.
Pomnik Odkrywców (pt. Padrao dos Descobrimentos). Prowizoryczna konstrukcja została zbudowana w 1940 na portugalską wystawę światową. Obecna konstrukcja została odsłonięta w 1960, dokładnie w pięćsetną rocznicę śmierci księcia Henryka Żeglarza. Ma kształt karaweli i liczy sobie 52 metry wysokości. Przedstawia ważne postacie z okresu wielkich odkryć geograficznych, zarówno żeglarzy jak i naukowców i misjonarzy. Są to m.in. Henryk Żeglarz, Vasco da Gama, Ferdynand Magellan, Diogo Cao, Nuno Gonçalves, Luís de Camoes, Bartolomeu Dias, Afonso de Albuquerque. Na samym szczycie pomnika jest mały taras widokowy, z którego widać dzielnicę Belém. Przed pomnikiem położona jest marmurowa mozaika o średnicy 50 m, przedstawiajaca mapę i trasy podróży portugalskich odkrywców. Mozaika ta została podarowana w 1960 r. przez RPA.
Lisbona - Alfama (z arabskiego Al-hama – źródło, łaźnie) – najstarsza dzielnica Lizbony, zbudowana na skalistym podłożu nad brzegiem Tagu. W okresie panowania Maurów obszar ten stanowił centrum miasta. Po przejęciu terenu przez chrześcijan stopniowo (w obawie przez trzęsieniami ziemi) zaczęto przeprowadzać się do innych dzielnic, w tym m. in. do Baixa. Alfama stała się wówczas dzielnicą zamieszkaną przez najniższą warstwę społeczną, m.in. rybaków. Jednak charakterystyczne położenie Alfamy przyczyniło się do tego, że w czasie wielkiego trzęsienia ziemi w 1755 roku zabudowania Alfamy przetrwały praktycznie w nienaruszonym stanie.
Lisbona - w ogrodzie botanicznym.
Przylądek Roca (port. Cabo da Roca) - przylądek położony na Półwyspie Iberyjskim na terenie Portugalii, na zachód od Lizbony, stanowi najdalej na zachód wysunięty punkt lądu stałego Europy. Skalisty, wznosi się 144 m ponad poziom Oceanu Atlantyckiego. Na przylądku znajduje się latarnia morska. Na zdjęciu jeden z nalepszych samochodów - Polonez z naszą nadstawką mieszkalną "Domobil" ( w środku wyjmowany stolik, gotowe poslanie dla 3 osób, oświetlenie). Na kempingu wystarczyło w 3 sekundy popchnąc do góry tylną pokrywę, ktora wraz z "czapeczką" wędrowała na teleskopach do właściwej wysokości - rewelacja ale Poloneza już nie produkują! Skandal!
Przylądek Roca (port. Cabo da Roca)
Ewa pomaga na plantacji dębu korkowego i ... obrywa korę. W Portugalii widzieliśmy najwyżej załadowane ciężarówki - właśnie korą z dębu!
Evora - historyczne centrum miasta wpisano na Listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO w 1986 roku. Z czasów rzymskich w Évorze zachowała się świątynia (Templo Romano), będąca najlepiej zachowaną starożytną świątynią w Portugalii. Nie wiadomo dokładnie, jakiemu bóstwu była poświęcona, istnieją hipotezy mówiące o kulcie Diany w tym miejscu, jednak bardziej prawdopodobne jest, że była to świątynia Jowisza. Budowla pochodzi z II wieku n.e., a jej dobry stan zachowania wynika z faktu, że wykorzystywano ją także w czasach późniejszych - w średniowieczu było to miejsce egzekucji ofiar Świętej Inkwizycji, później zaś - aż do 1870 roku - istniała tu rzeźnia.
Evora - uniwersytet. Miasto istniało już w starożytności jako kolonia rzymska Ebora. W średniowieczu dostało się pod panowanie Maurów. Największy rozkwit przypada jednak na okres między XIV a XVI wiekiem, kiedy Évora znajdowała się we władaniu portugalskiego rodu Avis. Wzniesiono tu wówczas istniejące do dziś liczne pałace, a także budynki w stylu renesansowym i manuelińskim. W 1559 roku powstał tu także uniwersytet jezuicki, założony przez ówczesnego kardynała, a późniejszego króla Henryka I.
Przylądek Świętego Wincentego (port. Cabo de Sao Vicente) – przylądek, najbardziej na południowy zachód wysunięta część Europy. Leży w prowincji Algarve w Portugalii, 6 km od wsi Sagres. Stoi na nim latarnia morska, w pobliżu znajdują się twierdze Beliche i Sagres. W średniowieczu miejsce to uznawano za koniec znanego Europejczykom świata.
Nazwa przylądka wywodzi się od św. Wincentego z Saragossy. W czasach przedchrześcijańskich, gdy tereny te obejmowało Imperium Rzymskie, półwysep ten był nazywany Świętym Przylądkiem (łac. Promontorium Sacrum) dla uczczenia ostatniego miejsca, skąd widać było zachodzące słońce. Natomiast w marynarskim i żeglarskim żargonie zyskał on sobie przydomek "Przylądka Ciepłych Gaci" jako miejsce w którym płynąc z Europy przechodziło się ze strefy chłodniejszej do cieplejszej.
Miejsce to było świadkiem kilku słynnych bitew morskich: * W 1693 roku, w czasie wojny dziewięcioletniej (1688–1697) pomiędzy Ligą Augsburską a Francją, francuska flota admirała de Tourville rozbiła brytyjski konwój pod dowództwem admirała George'a Rooke'a. * 16 stycznia 1780 – flota brytyjska pod rozkazami admirała George'a Rodneya zwyciężyła eskadrę hiszpańską pod dowództwem admirała Don Juana de Lángara, w trakcie walk z Hiszpanami o Gibraltar; bitwa ta nazwana została "bitwą przy świetle księżyca" (ang. Moonlight Battle), ponieważ rozpoczęła się ok. 4. w nocy, gdy okręty Rodneya doścignęły Hiszpanów na wysokości przylądka.
* 14 lutego 1797 – flota brytyjska pod dowództwem admirałów Johna Jervisa i Williama Parkera oraz komandora Horatio Nelsona zwyciężyła dwukrotnie liczniejszą flotę hiszpańską pod dowództwem generała José de Cordóby w trakcie rewolucji francuskiej. Po tym zwycięstwie Nelson otrzymał promocję admiralską. * 5 lipca 1833, w trakcie wojny domowej (1828–1834) w Portugalii, eskadra portugalsko-brytyjska pod dowództwem generała Charlesa Napiera, po wysadzeniu posiłków dla wojsk walczących po stronie prawowitej królowej Marii II, zaatakowała ponad dwukrotnie silniejszą (176 dział wobec 372 dział) eskadrę walczącą po stronie uzurpatora tronu portugalskiego, Miguela. W obliczu przewagi wroga, Napier zdecydował się na abordaż i wygrał.
Teren Algarve jest pagórkowaty, poprzecinany żyznymi dolinami, z czystymi, ciepłymi plażami zaliczanymi do najpiękniejszych na świecie, jak na przykład plaża Praia da Marinha w Lagoa.
Klifowa linia brzegowa, szczególnie w okolicach Lagos usiana jest jaskiniami i grotami wyrzeźbionymi przez wodę w wapieniu. Oprócz śródziemnomorskiego klimatu i atrakcji wspomnianych powyżej, turystów przyciąga także historia regionu.
Wybrzeże Algarve
W drodze ... do Hiszpanii
